Archive for June, 2010

Prospect publiceert Paars Plus programma

Om de formatie enigszins de goede kant op te duwen, schiet denktank Prospect zijn eigen programma voor Paars Plus de wereld in. De denktank bepleit een radicale vernieuwing van het Nederlandse (politieke) landschap. Het poldermodel moet worden afgeschaft, de verzorgingsstaat tot in de kern gemoderniseerd. En natuurlijk moet Nederland veel groener worden.

‘Nu hervormen, een akkoord voor de toekomst’ is te lezen op

http://www.denktankprospect.nl/index.php?menu_id=63

We hopen op veel reacties en een pittige discussie!

Doculog – Gezocht: filmpjes van jonge idealisten!

Doe mee aan de open-source documentaire Weg van de barricaden!

—Tot 15 juli is inzending mogelijk van filmpjes van jonge idealisten

—Aan: alle twintigers en dertigers die zich voor de maatschappij inzetten

Beste jonge idealisten en/of netwerkers!

Maak jij ook deel uit van de versnippering en versplintering die onze netwerkgeneratie zo kenmerkt? Verbeter je de samenleving van onderop, zonder subsidie of tientjesleden, op een niveau waar het borrelt en bruist maar dat onzichtbaar is voor het grote publiek? Of ken je deze ‘activisten 2.0′ binnen je netwerk?

Dan roepen we je op mee te doen aan ons documentaireproject Weg van de barricaden. Wij volgen een aantal jonge activisten die buiten de gevestigde orde om, geheel op eigen initiatief, zich inzetten voor een beter Nederland. Onder meer Aart van Veller (Wij zijn Koel), Ruben van Zwieten (Zingeving Zuidas) en Yesim Candan (partij één). De documentaire gaan we inzenden bij IDFA en uiteindelijk komt Weg van de barricaden op internet. Omdat informatie vrijelijk beschikbaar moet zijn, maar ook omdat we de boodschap willen verspreiden dat de netwerkgeneratie wel degelijk maatschappelijk betrokken is – zonder collectiviteiten of bewegingen te starten.

De bedoeling is zoveel mogelijk korte filmpjes te verzamelen van organisaties en eenpitters die iets doen voor de samenleving. Het maakt niet uit wat, je kan je inzetten voor de sociale cohesie in je eigen wijk, een plan voor een duurzaam Nederland opzetten of een school in Kenia beginnen. Een selectie van de filmpjes zullen we vervolgens aan het eind van Weg van de barricaden laten zien. Ook zullen deze spots (mits van redelijke kwaliteit) op de website komen die het vervolg wordt op de documentaire!

Als je in de documentaire wil komen met jouw project, stuur dan uiterlijk 15 juli een filmpje van maximaal 30 seconden naar het onderstaande adres. Het formaat is niet belangrijk, ook de kwaliteit niet (alleen liever niet met de mobiel opnemen). Je kan met een digitale fotocamera meestal ook aardige filmpjes maken. Vermeld in het filmpje wie je bent/wie jullie zijn, wat jullie doen voor de samenleving en waarom. That’s it. Je mag ook iets over onze generatie roepen.

Hopelijk zien we je filmpje tegemoet!

Adres voor de filmpjes (indien groter dan 10MB)

Utrechtsedwarsstraat 89
1017 WD Amsterdam

Of plaats ze op YouTube en stuur ons de link!

Changelog: optreden bij Stand-up Inspiration

Nog nooit zoveel plankenkoorts gevoeld voor dit optreden (zie vorige Changelog), dat nu is terug te zien. Ging toch eigenlijk best goed, jammer alleen van die zeurderige vragen aan het eind!

StandUp Inspiration | Joop Hazenberg from Videologic on Vimeo.

Changelog: Plankenkoorts en Paars 3

In de plee oefende ik nog wat van mijn tekst. Daarna stapte ik weer de zaal in en bleef op mijn briefje spieken. De hand van Hans Sibbel (beter bekend als Lebbis) viel met een klap op mijn schouder. ‘Dat heeft geen zin meer! Gewoon doen!’ lachte hij. Intussen rilde de plankenkoorts door mijn lichaam.

Even later stond ik in Toomler omringd door 200 man publiek en veel felle podiumlichten mijn verhaal te houden. Waarom de wereld zo veranderd is en hoe we daar op in moeten spelen. Wat ik doe om een brug te slaan tussen mijn versnipperde generatie en het vastlopende systeem. Waar mijn documentaire over gaat.

Normaal heb ik nooit plankenkoorts maar hier in de tempel van stand-up comedy wel. Misschien had het te maken met de opmerking van de presentator dat hij mijn stellingname helemaal niks vond en dat hij, als 51-jarige, ook lid was van mijn generatie! Of het was gewoon de status van Stand-Up Inspiration als té hippe plek om te mogen spreken. Enfin, het ging allemaal best aardig, op wat zeikerige vragen na – waarom is je boek niet gratis, wat heb je nu allemaal eigenlijk bereikt.

Niettemin kwam ik dezelfde soort weerstand óók tegen bij twee andere lezingen, terwijl die juist bij dezelfde doelgroep van veranderaars was. In het hol van de leeuw, een woningcorporatie, kreeg mijn vierde lezing van de week juist ontzettend veel positieve respons en oprechte discussie.

Die andere botsingen waren bij de Beyond Babyboomer Day en bij het diplomatenklasje van Buitenlandse Zaken. Het eerste evenement was een initiatief van een aantal denkers uit verschillende generaties, die wilden uitzoeken hoe Nederland vorm kan krijgen als de babyboomers hun machtsposities hebben ingeruild voor het welverdiende pensioen. Daar hield ik een praatje over de mentaliteitskloof tussen de generaties, het ontbreken van perspectief vanuit de generatie X en de noodzaak tot vernieuwing van onderop. Maar werkelijk alles dat ik betoogde werd gelijk aangevallen, op het persoonlijke aan toe. Heel vreemd omdat ik juist om tafel zat met vernieuwers, tenminste dat dacht ik.

De derde botsing, misschien wel de heftigste, was in Den Haag. Terwijl de nieuwe Kamer werd geïnstalleerd en Koningin Beatrix de beeldententoonstelling op het Lange Voorhout opende, hield ik een presentatie bij het klasje van Buitenlandse Zaken, precies vijf jaar nadat ik daar zelf in had gezeten. Eerst ging het nog goed, mijn punten over het ‘platter worden van de samenleving’ werden door de jonge diplomaten niet aangevochten.

De discussie liep verkeerd toen ik, als uitsmijter, vertelde waarom ik weg ben gegaan bij BZ – met een dikke disclaimer dat dit mijn eigen ervaringen en mijn karakter als ‘vrijdenker’ betrof. Pavlov-reactie, rode lap voor stier, kat in het nauw, gevoelige snaar: ik weet niet waarom de groep zich tegen mij keerde, maar het gebeurde. Zelden zoveel defensiviteit bij een toespraak meegemaakt, zelfs de vijftigers van de pensioenfondsen bij de recente lezing bij Delta Lloyd waren vriendelijker. Het kostte heel wat napraten en geborrel om de gemoederen enigszins tot bedaren te brengen. Volgende keer (als die komt) zal ik mijn boodschap nog voorzichtiger en vriendelijker brengen. Omdat het mij gaat om dialoog en vernieuwing, niet om ruzie en onbegrip.

Nog beduusd van al deze indrukken ben ik gisteren begonnen het regeerakkoord van Paars 3 te schrijven. Pardon? Ja, ik wil met een kleine groep denkers van Prospect de essentiële punten van de brede coalitie van Paars 3 in het publiek domein gooien, nog voordat zij op het bordes staat. Dat is ook in 1997 in het Verenigd Koninkrijk gebeurd, toen een aantal jonge denkers een paginagroot artikel schreven over wat Tony Blair moest gaan doen, nu hij verkozen was tot premier. Deze club heette Demos en is daarna jarenlang een invloedrijke denktank geweest.

Niet dat Prospect de denktank voor Paars 3 wil worden. We binden ons aan geen enkele stroming. Maar deze bundeling van progressieve en liberale krachten zou na jaren van stilstand wel een unieke kans zijn om de overheid, de verzorgingsstaat en de economie radicaal te vernieuwen. Daar gaat het mij om. Zodra dit programma in de krant staat, komt het ook op deze site. Met cc aan Stand-Up Inspiration, Beyond Babyboomer Day, en de diplomaten die aan hun eerste plaatsing gaan beginnen.

Changelog: één jaar Change

De kamer ligt bezaaid met laptops, kabels en transcripten. Mijn editor en ik zijn sinds vandaag begonnen aan de montage van de documentaire, nu twee van de verhaallijnen bijna helemaal gefilmd zijn en de deadline van IDFA (1 augustus) nadert. Verder bulkt mijn to-do-lijstje van de punten, vervelende en minder vervelende.

Vandaag is los van de start van het montageproces een bijzondere dag. 9 juni. Dat is een datum die bij de meeste Nederlanders zal worden verbonden aan de verkiezingen van vandaag. Maar mijn gedachten gaan precies een jaar terug. Op 9 juni 2009 fietste ik naar de Herengracht om daar het eerste exemplaar van mijn boek Change in ontvangst te nemen. En natuuurlijk de publicatie te vieren met vrienden en familie, bier en bitterballen.

In het boek, de meeste lezers van deze log waarschijnlijk wel bekend, beschrijf ik de grote veranderingen in de Nederlandse samenleving van de afgelopen twintig jaar. Denk aan Europa, globalisering, individualisering en de ICT-revolutie. Maar ik beschrijf ook openhartig mijn ervaringen en botsingen middenin het Haagse systeem, van 2002 tot 2007 werkte ik achtereenvolgens als medewerker van Jozias van Aartsen in de Tweede Kamer, als beleidsmedewerker bij Buitenlandse Zaken én als politiek redacteur bij dagblad De Pers.

En nu is het alweer een jaar later. Change – hoe de netwerkgeneratie Nederland gaat veroveren is geen bestseller geworden. Ik denk iets van 1000 exemplaren verkocht te hebben en hoop de eindstreep (1500 exemplaren) zeker te halen. Maar het boek heeft wel een forse dialoog op gang gebracht. Ik heb sinds de publicatie bij tientallen organisaties mijn verhaal mogen houden, soms voor honderden ondernemers of pensioenfondsbestuurders, dan weer bij studenten en rotary clubs. Ik heb in die tijd ontzettend veel geleerd van wat leeft in de samenleving, dat onze verzorgingsstaat achter de schermen volkomen vastloopt. En dat mijn analyse uit Change nog steeds recht overeind staat.

Nu ben ik gevestigd als zelfstandig adviseur en spreker. In de tussentijd werk ik aan de documentaire waarin ik de maatschappelijke betrokkenheid van mijn generatie in beeld breng, er is inmiddels prachtig materiaal geschoten waardoor zeker duidelijk zal worden dat de jongeren van vandaag zeker niet lui of apathisch zijn.

Wel zie ik veel behoefte aan vernieuwing en inzicht in veranderingen bij allerlei soorten organisaties. Aan de andere kant van de onzichtbare mentaliteitskloof zie ik ontzettend veel clubjes, eenpitters en bakken visie en ideeën bij mijn compleet versnipperde generatie. Het systeem en de jongeren praten echter niet (of te weinig) met elkaar.

Hoogste tijd dus voor een structurele dialoog om de vernieuwing en dynamiek ook bij de gevestigde orde en de verzorgingsstaat te krijgen. Ik wil Change Generation echt een verbindende organisatie maken, dat is mijn doel voor de komende paar jaar. En heel concreet ga ik dat de komende weken doen.

Volgende week organiseer ik een brainstorm bij de Bredase woningcorporatie AlleeWonen, waar 40 jonge denkers en corporatiebestuurders bijeen komen om na te denken over wonen, werken en leven in 2020. En welke positie ‘de’ woningcorporatie daarin heeft. Of niet.

Verder help ik MOVISIE bij de organisatie van de Participatietop, waarin de vraag aan de orde wordt gesteld hoe in een afgeslankte verzorgingsstaat de ‘eigen verantwoordelijkheid’ van burgers moet worden ingevuld. Hoe zelfredzaaam kunnen we in de toekomst worden, los van de noodzaak van bezuinigingen?

En: er komen twee nieuwe boeken aan! Ik heb zo’n 17 jonge denkers gevonden die hun visie gaan geven op het Nederland van na de crisis, zowel op politiek-maatschappelijk als economisch en duurzaamheidsterrein. Verder heb ik gisteren een contract getekend bij de literair agent Paul Sebes. Zijn bureau gaat mijn boekvoorstel De Machteloze Staat uitzetten bij uitgevers, waarin ik ga onderzoeken hoe concreet (en vergaand) de uitholling van de invloed van overheid en politiek eruit ziet.

Nu wachten tot het droog is. Zodat ik kan gaan stemmen. Dat wordt zeker een stem voor Change.

Go to Top