Hehe, eindelijk even geen oranje. Maar gewoon blauwe luchten, spierwitte wolken en een vuvuzelaloze publieke ruimte. De afgelopen voetbalweken maakten het soms lastig om goed te kunnen concentreren. Niet alleen omdat ik zelf vaak de wedstrijden zat te kijken, maar ook omdat het continue geschreeuw en geroep van de cafés verderop in de straat voor nogal wat afleiding/verstoring zorgde.

Maar nu is het rustig, want ‘we’ hebben verloren. Hoogste tijd om de creatieve bezigheden volle vaart te geven. Hard nodig, want de belangrijkste deadline van het jaar nadert. Op 1 augustus moet ik de rough cut versie van mijn documentaire bij IDFA indienen. Daar zijn we nu hard mee bezig, vooral editor Daan Veldhuizen die vorige week een spannend begin van 17 minuten heeft gemonteerd. Ik bewaak de lijn, zoek filmpjes op het net voor de ‘context en duiding’ gedeeltes van de docu. En op Jamendo heb ik prachtige muziek gevonden onder Creative Commons licentie.

Verder ben ik met de eerste hoofdstukken van mijn nieuwe boek De machteloze staat bezig. Vreemd om ineens weer in zo’n schrijfproces te zitten, de laatste delen van Change schreef ik al weer anderhalf jaar geleden. En het is zo ontzettend anders om schriftelijk de werkelijkheid proberen weer te geven dan op beeld. Alles is anders: hoe vertel je iets, wat laat je weg, moet je juist zonder of met structuur werken, hoe vertaal je tekst in beeld en beeld in tekst. Documentaires maken en boeken schrijven zijn totaal verschillende vakken, terwijl ze precies hetzelfde doel hebben. Vind ik althans.

Het is daarnaast wachten op de essays voor de bundel van jonge denkers die ik met Farid Tabarki en Rens van Tilburg maak. We hebben een groep getalenteerde schrijvers opgesteld die vaak onbekend zijn, maar een duidelijke en heldere visie hebben op het Nederland van de toekomst – na de economische, politieke en duurzaamheidscrisis. De deadline is 1 augustus, maar het aantal stukken dat we echt binnen hebben is nog wat laag. Kennelijk hebben meer mensen last zich te concentreren in deze oranje vakantieluiertijd.

En wat ook lastig is, het blijft een stomvervelend onderwerp, is geld. Niet zozeer voor mezelf, ik red me wel met de verschillende opdrachten, maar voor het gefinancierd krijgen van de documentaire. De crowdfunding heeft bijna niets opgeleverd en inmiddels heb ik een stapel afwijsbrieven van fondsen en bedrijven. Het absolute budget is nu zelfs geslonken, puur om de kosten te dekken, naar een schamele 5.000 euro. Terwijl het onderwerp en het geschoten materiaal inmiddels meer dan relevant zijn geworden. Terwijl Den Haag en de economie vastlopen verbetert een generatie van jonge idealisten onze samenleving van onderop, en ik leg in beeld (niet in tekst!) de dreigende mentaliteitskloof tussen jongeren en het systeem bloot. Waarom wil niemand zo’n maatschappelijk relevant project steunen?